Wees wat minder bang

;)

Deze week heb ik meerdere malen gehoord:

“maar ik ben gewoon bang dat mensen naar me kijken” of “ik ben bang om mensen teleur te stellen” of “Ik ben bang om te falen”.

 

Alle drie redenen om dan maar níét te beginnen met sporten of bewuster leven. Want, als je naar buiten brengt dat je gaat lijnen wil de omgeving nog wel eens politieagent spelen. “Zou je dat nou wel eten, je bent toch aan de lijn?” of “moet je vandaag niet weer eens sporten?”. Voor iedereen die aan hun reis naar een lekkerder lijf is begonnen: Trek. Je. Hier. Niets. Van. Aan. Het is vaak goed bedoeld, en jij bent aan het knokken, niet je omgeving, dus focus je op je eigen gevecht en laat de zijlijners hun goed bedoelde kritieken roepen, je hoeft hier niet naar te luisteren. (Stel je voor dat een voetbal elftal zou luisteren naar alle zijlijners… koekoek).

 

Aan de zijlijners zelf: vraag je eens af of hetgeen dat je zegt constructief is en bijdraagt aan het doel van de persoon. Niet iedereen reageert hier namelijk goed op (en anderen juist wel). Vraag even “joh, wil je dat ik je help door erop te letten? Of kan ik beter mijn mond houden?”. Dat stukje taart waar jij over zegt “zou je dat nou wel doen”, kan namelijk ook nauwkeurig zijn ingepland in het voedingsdagboek van die dag, zo’n opmerking kan dan een misplaatst gevoel van schaamte opwekken, terwijl dat natuurlijk niet de bedoeling is. Leef mee, maar besef dat iedereen zijn eigen gevecht voert, en niet iedereen dat op dezelfde manier doet.                                 

 

“maar ik ben bang dat mensen naar me kijken”. Shit, deze is echt real. Ik ben zo vaak een sportschool ingelopen, bij een apparaat gaan staan, om vervolgens weg te lopen omdat ik niet voor lul wilde staan als ik het fout zou doen. Of cardioapparatuur ontweken omdat ik geen idee had waar de startknop zat en te bang was dit te vragen. Om nog maar te zwijgen over het nooit op durven pakken van een dumbell of kettlebell omdat ik 100% zeker wist dat GespierdeGerard in zijn hoofd al 100 grappen aan het maken was over “dat dikkertje dat maar wat probeert”. Dus aan iedereen die zich zo voelt in de sportschool: I get it. Ik snap het echt, het is bullshit, maar ik snap die bullshit.

Allereerst: die GespierdeGerard denkt dat helemaal niet, jij vult dat in omdat je zelf onwijs onzeker bent en bang bent om te falen. (leuker kan ik het niet maken voor je). Maar ten tweede, al zou die Gerard dat denken? Fuck that guy toch? Wie is hij om een oordeel over jou te hebben, en waarom zou jij daar in godsnaam waarde aan hechten? Wordt jij een beter persoon als hij (of GespierdeGerda) jou tof vindt? (before you answer: Nee, dat wordt je niet). Maar je wordt dus ook op geen enkele manier slechter als hij/zij vindt dat jij aan het stuntelen ben. Pak een pot vaseline en laat de oordelen van dit soort types alsjeblieft van je afglijden. Er is maar één erkenning waar jij je druk om moet maken, en dat is die van jezelf. En die erkenning is (gelukkig, of helaas) niet te voeden of af te breken door de erkenning van anderen, hoe hard we het ook proberen.

Jij bent maar voor één iemand in de sportschool en dat ben je zelf. Pak die dumbell, zwieper hem wat rond, geef jezelf een klop op je schouder omdat je het hebt gedurfd en loop door naar die andere oefening. Jij kan dit, jij verdient dit, jij gaat niet voor lul staan. (ik herhaal deze, jij gaat NIET voor lul staan).

Aan de GespierdeGerard- en Gerda’s die wél oordelen over anderen in de gym: Fuck jullie.

Aan alle GespierdeGerard- en Gerda’s die niet oordelen maar trots zijn en hulp aanbieden: Jullie zijn helden, thanks!

 

En dan de “ik ben bang om te falen”.

Ja, ik ook. Je buurman ook, het meisje met maatje 34 van 3 huizen verder ook, je neef die 160 kg kan deadliften ook. Iedereen die een doel heeft is bang dit niet te behalen. Het grote verschil is, dat de drang om het wél te behalen bij sommigen dusdanig groot is dat die angst ze niet zoveel meer kan schelen. Zorg dat je motivatie groter is dan je angst. Als je niet begint, faal je namelijk sowieso om je doel te behalen (beetje grof hè, niet de motivational speach die je misschien van mij gewend bent maar het is wel waar). Dus beter start je gewoon, want dan is de kans op falen al vele malen kleiner toch?

Plus, je faalt pas als je opgeeft bij een tegenslag. Dus, stel, jij staat na week 4 van jouw gevecht op die suffe weegschaal, en tot je schrik is er niet weer een kilo af, maar zit er een hele kilo bij! Fuck! Shit! Gefaald!?! Nou nee… herpak jezelf, ga door zoals je begonnen ben, accepteer dat het soms gewoon niet altijd mee zit maar dat je gelukkig nog alle tijd hebt om jezelf weer back on track te krijgen. Stel je was al 5 kilo verloren, dan kan je denken “ja maar nu ben ik 1kg aangekomen” of je kan denken “ik ben nog steeds 3kg afgevallen”, de keuze is aan jou.

 

Tot slot geef ik jullie een echte PT bij Roos Tegeltjeswijsheid mee:

Succes zit hem niet in het ‘niet falen’,

Maar in het ‘niet opgeven’.

 

Pak je kans eindbaas, grab life by the balls.

Jij kan dit.

 

Liefs!